22. Niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego [2 kl.]

Inne serwisy:

Sekretariat Krucjaty Różańcowej Tradycji
Bractwa Św. Piusa X
ul. Garncarska 32
04-886 Warszawa

Luty 2001 r.

List okólny nr 12

DO UCZESTNIKÓW KRUCJATY RÓŻAŃCOWEJ

Drodzy Krzyżowcy Matki Bożej Różańcowej,

Szaleniec Niepokalanej to tytuł książki, o której niektórzy z Was pewnie słyszeli, może nawet ją czytali; kim jest ten szaleniec?... Dobrze pamiętacie – to św. Maksymilian Kolbe. (Autorką tej książki jest Maria Winowska; przy okazji chciałbym polecić inne pozycje jej autorstwa, gdyż ich lektura może być bardzo korzystna dla katolickiego czytelnika.)

Rzeczywiście, można św. Maksymiliana nazwać szaleńcem; zwłaszcza jemu współcześni nie mogli czynić inaczej. Jeżeli się bowiem patrzy na jego życie, to wyraźnie widać, że ma ono w sobie coś nadzwyczajnego, coś, co jest jakby spoza tego świata, coś, co jest od Pana Boga dane w sposób nadzwyczajny. Spoza tego świata, ale jednak nie spoza tego, co się widzi u świętych; ponieważ każdy święty ma w sobie coś niezwykłego, i w tym są oni sobie równi.

„Zdobyć świat dla Niepokalanej” – tak brzmiało hasło świętego, które chciał urzeczywistnić aż do szaleństwa. W kwietniu roku 1927, wracając z Zakopanego, o. Maksymilian spotkał w pociągu studentów Japończyków, nawiązał z nimi rozmowę, wręczył im wedle zwyczaju swoje „kulki” i otrzymał w zamian talizmany w postaci małych, metalowych słoniątek.

„Tymże więc karmią się miliony dusz? O. Maksymilian uczuł nagle, że wołają go z daleka, jak owego Macedończyka w wizji św. Pawła. Minęły trzy lata. Pewnego dnia ruszył o. Maksymilian do ojca prowincjała i wszczął taki oto dialog:

– Jeśli taka jest Wola Niepokalanej, chciałbym założyć Jej zagrodę w Japonii i zacząć jak najprędzej wydawać «Rycerza» po japońsku.

Ojciec prowincjał aż podskoczył:

– Ma Ojciec na to pieniądze?

– Nie!

– Umie Ojciec po japońsku?

– Nie, ale się nauczę.

– Czy ma Ojciec przynajmniej oparcie, znajomych, jakieś zabezpieczenie tam na miejscu?

– Nie, ale Niepokalana zaradzi”.

Była to ta sama ufność, której żądał Jezus od swych uczniów w czwartą niedzielę po Objawieniu, płynąc razem z nimi po morzu, kiedy nastała wielka burza. Ta sama ufność, której żądał Jezus od siostry Faustyny, mówiąc do niej o tym prawie w każdym objawieniu.

„Jezu ufam Tobie” – jakże bardzo miły jest Panu Bogu ten akt strzelisty, poprzez który przynajmniej próbujmy wzbudzić w sobie tę ufność, którą święci posiadali niejako w nadmiarze! W przypadku św. Maksymiliana rzeczywiście doszło do założenia placówki w Japonii, co można uznać za wynagrodzenie tej wielkiej, a nawet nadzwyczajnej ufności świętego.

Ufność jest cnotą bardzo nam potrzebną, przede wszystkim w trudnych sytuacjach. Niestety, większość ludzi stara się o tę cnotę dopiero wtedy, gdy znajdują się w takich trudnościach, że potrzebują Pana Boga jako „ostatniej deski ratunku”. Uświadommy sobie, że ufność pokładana w Bogu we wszystkich sytuacjach jest najpiękniejszą formą miłości do Niego! Ufność Panu Bogu jest najbardziej prawdziwym realizowaniem miłości – aby to jednak pojąć, trzeba dużo modlić się i medytować.

Różaniec może być dla nas szkołą wszystkiego, co jest potrzebne na drodze do Nieba. Jesteście członkami Krucjaty Różańcowej; przypominajcie sobie wciąż na nowo, że Matka Boska ofiarowała Różaniec jako prezent miłości, którą nas obdarza. Uczenie się tej modlitwy, dobrego jej odmawiania, było dla świętych nie tyle obowiązkiem, co o wiele bardziej miłą okazją i środkiem wiodącym do spełnienia ich pragnień. Jeżeli więc masz różaniec, masz zarazem i kompas, który będzie Cię prowadził od początku aż do samego końca Twojej drogi.

ks. Anzelm Ettelt FSSPX

spis listów »

Strona główna • Liturgia katolicka • «Zawsze wierni» • Materiały do pobrania • Forum • Galerie • Księgarnia wysyłkowa • Kontakt

Serwis Bractwa Kapłańskiego Św. Piusa X (FSSPX) w Polsce; © 1997–2008 Wydawnictwo Te Deum sp. z o. o.

Ten dokument w Internecie: http://www.piusx.org.pl/krucjata/list/12