Rocznica konsekracji bazylik śś. Piotra i Pawła, Apostołów [3 kl.]

Inne serwisy:

Krucjata eucharystyczna
KOMUNIKATY
Św. Pius X Rekolekcje ignacjańskie Mały modlitewnik łaciński Krucjata różańcowa Filozofia św. Tomasza z Akwinu Katecheza DVD dla kapłanów Mszalik codzienny
Zawsze wierni nr 1/2000 (32)

ks. Karol Stehlin FSSPX

Niepokalana naszym ostatnim ratunkiem

O roli N.M.Panny w czasach ostatecznych

Niezaprzeczalnym faktem jest szczególna rola, jaką ma Najświętsza Maryja Panna odegrać u schyłku czasów. Z jednej strony można zauważyć niezwykły rozwój katolickiej doktryny o Jej osobie i posłannictwie (mariologii), z drugiej zaś, występuje Ona coraz częściej w rozmaitych objawieniach – dokładnie sprawdzonych i zatwierdzonych przez Kościół. Zarazem powstają postaci świętych tzw. maryjnych, których życie, pisma i działania wskazują na szczególną interwencję Matki Bożej, która używa ich jako swe narzędzia w realizowaniu najbardziej zdumiewających przedsięwzięć w historii Kościoła. Z tych powodów maryjność wiernych ciągle wzrastała i obfitowała owocami świątobliwego życia oraz stanowczego oporu wobec wszelkiego rodzaju zła: herezji, niemoralności czy bezbożnych rządów.

I. Rozwój mariologii

1. W starożytności

Maryja Królowa Wszechświata.

W pierwszych wiekach Kościoła kult Najświętszej Maryi Panny był bardzo żywy; świadczą o tym niezliczone teksty Ojców Kościoła. Już w II wieku św. Justyn1 i św. Ireneusz2 uczyli, że jest Ona Nową Ewą, współpracującą z Nowym Adamem, Chrystusem, na rzecz zbawienia dusz. Już św. Efrem, św. Ambroży, św. Augustyn, św. Cyryl z Aleksandrii, św. German z Konstantynopola i św. Jan z Damaszku chwalą Ją jako Niepokalanie Poczętą.

Najbardziej czczono Maryję jako Bogurodzicę (Theotokos); czynili tak niemal wszyscy Ojcowie Kościoła. Toteż Sobór Efeski (431 r.) ogłosił pierwszy dogmat maryjny o tym, że Maryja jest naprawdę Matką Bożą:

Jeśli ktoś nie wyznaje, że Emmanuel jest prawdziwie Bogiem i dlatego Najświętsza Dziewica [jest] Bogurodzicą (bowiem cieleśnie rodziła Słowo Boże, które stało się ciałem), niech będzie wyklęty!3.

Duchowość maryjną Ojców Kościoła najwyraźniej zachowała boska liturgia wschodnia, której najpiękniejszym dziełem jest Hymnos Akathistos – długa litania ku czci Matki Bożej, przedstawiająca wszelkie aspekty wzniosłości i wielkości Bogurodzicy.

2. W średniowieczu

Kult maryjny rozwinął się szczególnie w XII wieku przez modlitwę różańcową. Według tradycji, św. Dominik otrzymał różaniec bezpośrednio z rąk Matki Bożej, zaś w roku 1251 bł. Szymon Stock, odnowiciel zakonu karmelitów, otrzymał od Niej tzw. szkaplerz karmelitański, uproszczony habit, którego noszenie było obdarzone wieloma łaskami, m.in. tą: „Jeśli ktoś umrze w tym habicie, będzie on zachowany od ognia wiecznego”. Teologiczna tradycja franciszkańska starała się o wyjaśnienie oraz rozpowszechnianie nauki o Niepokalanym Poczęciu.

3. Od XIX wieku

Dopiero w XIX wieku mariologia została na nowo wskrzeszona przez ogłoszenie w 1854 r. przez Piusa IX, bullą Ineffabilis Deus, dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Maryi4.

Boczny ołtarz w kaplicy Cudownego Medalika w Paryżu. Po prawej krzesło, na którym siedziała Maryja podczas objawienia, które miała św. Katarzyna Labouré. Fot. arch.

Na fundamencie tego dogmatu rozwinęła się nauka o duchowym macierzyństwie Maryi. Św. Pius X w encyklice Ad diem illum pisze:

Nikt tak nie zna Chrystusa, jak Jego Matka, a więc nikt nie może być lepszym przewodnikiem i mistrzem na drodze do poznania Chrystusa. Nikt także nie może stanowić silniejszej więzi między Chrystusem a ludzkością. (...) A więc jest naszą Matką. W jednym bowiem łonie najczystszej Matki Chrystus przyjął swoje ciało (fizyczne) i przyłączył sobie ciało duchowe utworzone z tych wszystkich, którzy mieli weń uwierzyć (...) A więc wszyscy, którzy jesteśmy w Chrystusie połączeni, którzy, jak mówi Apostoł (Ef 5, 30), jesteśmy członkami Jego ciała z łona Maryi, jako ciało, które tworzy całość z Głową. Stąd też w sposób duchowy – mistyczny – możemy zwać się synami Maryi, a Ona matką nas wszystkich5.

Innym skutkiem dogmatu Niepokalanego Poczęcia jest nabożeństwo do Niepokalanego Serca NMP. Papież Pius XII nie tylko wprowadził to święto w cykl liturgiczny jako uroczystość wyższej rangi (II klasy), ale też, kończąc swoją encyklikę Mystici Corporis Christi, poświęcił cały rodzaj ludzki Niepokalanemu Sercu Maryi6.

O Matce Bożej Pośredniczce Wszystkich Łask mówią Leon XIII (w encyklice Octobri Mense7), św. Pius X (w encyklice Ad Diem illum8) i Pius XII (w encyklice O powszechnym Królowaniu Maryi: Ad Caeli Reginam9).

1 listopada 1950 r. papież Pius XII konstytucją apostolską Munificentissimus Deus ogłosił dogmat o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny z ciałem i duszą10. W przygotowaniu Soboru Watykańskiego II komisja centralna przyjęła od biskupów około 600 „vota” (życzeń) biskupów, którzy prosili, aby przyszły Sobór Powszechny rozwinął doktrynę o Najświętszej Maryi Pannie. Spośród nich 311 domagało się ogłoszenia dogmatu o Maryi Pośredniczce Wszystkich Łask, a 127 ogłoszenia innych definicji, jak np. dogmatu o Maryi Współodkupicielce11.

4. Po Soborze Watykańskim II

Nowa, ekumeniczna orientacja w Kościele oraz posoborowe reformy stały się ciosem śmiertelnym dla rozwoju teologii o Matce Bożej. W dialogu międzyreligijnym z wyznaniami niechrześcijańskimi nie ma miejsca dla Maryi, a w działalności ekumenicznej z protestantami dogmaty Maryjne są kamieniem obrazy. Można było sobie wyobrażać, że przynajmniej w kontaktach z Cerkwią Prawosławną Najświętsza Maryja Panna nie będzie stanowiła „problemu”, lecz i tutaj napotkano na liczne przeszkody – prawosławni nie uznają dogmatów ogłoszonych w Kościele katolickim po pierwszych siedmiu-ośmiu Soborach Powszechnych.

Z tego powodu powstało niebezpieczeństwo, że pobożność wiernych oderwie się od dogmatycznego gruntu i zagubi w subiektywnym sentymentalizmie oraz bezkrytycznym przywiązaniu do fałszywych i heretyckich zjawisk (np. „objawienia” w Oławie12 i Medjugorje13).

II. Objawienia Matki Bożej

Równolegle z rozwojem katolickiego nauczania o Matce Bożej, coraz częściej i uroczyściej Ona sama odwiedzała swoje dzieci. Zawsze w historii Kościoła istniały takie objawienia, które za główny cel stawiały sobie osobistą relację między wizjonerem a Matką Bożą, albo też były kierowane do jednego zakonu, do określonej grupy ludzi lub do konkretnego kraju. Natomiast wielkie objawienia, o znaczeniu światowym, zaczynają się dopiero wraz z nastaniem ery nowożytnej. Wydaje się, iż w miarę jak wzrasta na świecie walka przeciw prawom Boga i Kościoła, a rozwija się masoński duch materializmu i liberalizmu, sama Matka Boża coraz częściej interweniuje, aby utwierdzić katolików w Wierze oraz przekazać im odpowiednie środki zaradcze.

1. Guadalupe (1531)

Kiedy w Europie Zachodniej ok. 8 milionów wiernych zostało odciętych od Kościoła katolickiego przez herezje protestanckie, w Meksyku Matka Boża objawiła się w dniach 9, 10 i 12 grudnia 1531 r. na wzgórzu Tepeyac bł. Janowi Diego. Niepokalana prosiła wtedy, aby na miejscu objawień została zbudowana świątynia, gdzie „ukażę ludziom całą moją miłość, moje miłosierdzie, litość, moją pomoc i moją opiekę”. Kiedy biskup domagał się od Niej znaku autentyczności, powstało cudowne odbicie postaci Maryi na płaszczu Jana Diego, w który zebrał on róże ofiarowane mu przez Maryję14. Cudowny obraz jest przedmiotem kultu w Guadalupe. W archiwum katedry Meksyku są zachowane opisy i świadectwa tysięcy cudów, które dokonały się za pośrednictwem Matki Bożej z Guadalupe. Przed objawieniami, mimo wielkich starań katolickich misjonarzy, bardzo nieliczne były prawdziwe nawrócenia. Z powodu kultu tego obrazu, w którym Indianie widzieli znak tryumfu Matki Bożej nad ich bogami, w bardzo krótkim czasie kilkadziesiąt milionów ludzi przyjęło katolicyzm15, w następstwie czego nawróciła się cała Ameryka Południowa. U schyłku XIX i w pierwszej połowie XX wieku powstało 17 zgromadzeń zakonne pod wezwaniem Matki Bożej z Guadalupe16.

2. Cudowny Medalik (1830 r.)

Św. Katarzyna Labouré, a powyżej Cudowny Medalik, który otrzymała od Matki Najświętszej.

Skutkiem rewolucji francuskiej było stopniowe burzenie całego społecznego porządku chrześcijańskiego w krajach europejskich. W 1830 r. wybuchła w stolicy Francji nowa rewolucja (Commune de Paris), którą można nazywać zapowiedzią rodzącego się socjalizmu i komunizmu. Właśnie wtedy, w Paryżu, Matka Boża objawiła się w kościele klasztornym Sióstr Miłosierdzia nowicjuszce Katarzynie Labouré. Maryja prosiła o modlitwę i pokutę jako zadośćuczynienie za grzechy ludzi, którzy pogrążają się w bezbożności i nieczystości. Podczas drugiego objawienia Katarzyna zobaczyła, jak wokoło Najświętszej Dziewicy utworzyła się owalna rama ze światła, a nad nią półkolisty, złoty napis: „O Maryjo, bez grzechu poczęta, módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy”. Najświętsza Maryja Panna nakazała siostrze Labouré:

Należy według tego wzoru wybić medalik! Osoby, które noszą ten medalik, otrzymują wielkie łaski; łaski będą nadmiernie obfite dla tych, którzy go z ufnością noszą!.

Po wielu trudnościach, pierwsze medaliki były gotowe w 1832 r. Nazwano je „cudownymi medalikami” z powodu niezliczonych cudów, które dokonały się i nadal się dokonują za ich sprawą na całym świecie: nawrócenia, uzdrowienia, nadprzyrodzona pomoc17.

3. La Salette (1846 r.)

„Zamknąć Kościół w zakrystii” – pod tym hasłem życie społeczne jest systematycznie laicyzowane, to znaczy, że Chrystus Pan już nie ma królować w instytucjach publicznych i państwowych. Nowe konstytucje narodów nie są już oparte na prawie boskim, lecz na „prawach człowieka” ogłoszonych podczas rewolucji francuskiej. Wyraźnym znakiem tej sekularyzacji jest dla zwykłego ludu pogwałcenie przykazań kościelnych, które odnoszą się do społecznego życia katolików: np. zakaz pracy w niedzielę, zakaz publikacji bezbożnej i niemoralnej literatury itd. Wewnątrz Kościoła (przeważnie w Francji) powstaje ruch liberalnego katolicyzmu, obejmujący część duchowieństwa, które pragnie pogodzić zasady rewolucji z Kościołem. Pomimo potępienia zasad liberalnego katolicyzmu przez papieża Grzegorza XVI w bulli Mirari vos, ruch ten szybko rozpowszechnia się w całej Europie. Jest to początek modernizmu. W tym okresie, również we Francji, Matka Boża objawiła się ponownie; tym razem 19 września 1846 r. nawiedziła wioskę położoną w górach – La Salette. Objawiła się tam dwóm pastuszkom – Melanii i Maksyminowi. Jej orędzie nazwano „apokalipsą Matki Bożej”, mówi bowiem o czasach ostatecznych i o antychryście. Opisuje w sposób przerażający upadek duchowieństwa oraz apostazję narodów i wzywa do modlitwy i pokuty.

4. Lourdes (1858 r.)

W osiemnastu objawieniach Matka Boża przekazała wizjonerce Bernadecie Soubirous cały program duchowy, którym każdy katolik powinien kierować się we własnym życiu. „Ja obiecuję uczynić cię szczęśliwą, lecz nie w tym życiu, a w przyszłym!” – powiedziała Maryja w Lourdes (18 lutego). „Módl się za grzeszników” (21 lutego). „Pokuty, pokuty, pokuty!” (24 lutego). „Idź, napij się i umyj w źródle” (25 lutego). „Jestem Niepokalane Poczęcie! (25 marca). Jest to objawienie najgłębszej tajemnicy wewnętrznego życia Maryi. Święty Maksymilian Maria Kolbe tak o tym pisze:

I miłym Jej bardzo musi być ten przywilej, jeżeli sama nazywa się w Lourdes: „Ja jestem Niepokalane Poczęcie”. I nie mówi tu: „Jestem Niepokalanie Poczęta”, ale „Niepokalane Poczęcie”, stąd wynika, że Ona to Niepokalaność sama... Czy jest różnica między wyrazami: ‘Niepokalane Poczęcie’ a ‘Niepokalanie Poczęta’? Różnica istnieje taka, jaka np. między wyrażeniem ‘biały’ i ‘białość’. Jeżeli jest biały – to może się pobrudzić, ale białość nie ulega już żadnym zmianom18.

W Lourdes Niepokalana położyła duchowy i teologiczny fundament pod Jej rolę na końcu czasów. „Celem każdego człowieka jest być Bożym przez Jezusa Pośrednika u Ojca – mówi wielki polski święty – a Jezusowym – przez wszelkich łask Pośredniczkę, Niepokalaną”19.

5. Fatima (1917 r.)

Bazylika w Fatimie. Na pierwszym planie piękna statua Najświętszego Serca Pana Jezusa.

Rok ten jest jakby apoteozą i zwycięstwem ruchu bezbożnictwa: powstanie ateistycznego systemu komunizmu w Rosji oraz oficjalna rocznica powstania masonerii i jej tryumf na Zachodzie Europy, zwłaszcza w Rzymie. Objawienia fatimskie są szczytem całego ruchu maryjnego ostatnich wieków. Przez rozpowszechnianie nabożeństwa do Jej Niepokalanego Serca Kościół ma wyjaśniać całą wagę Niepokalanej oraz autorytatywnie przedstawiać światu Pośredniczkę wszystkich łask. W dniu 13 lipca 1917 r. dzieci Fatimskie widzą piekło oraz niezliczone dusze w drodze do wiecznego potępienia. „Aby je uratować, Bóg chce rozpowszechniać na całym świecie nabożeństwo do Mojego Niepokalanego Serca”20.

W obliczu zwycięstwa szatana w świecie – przez podboje komunizmu i masonerii – Matka Boża znowu ofiarowuje się ludzkości jako „ostatnia deska ratunku”. Tym ostatnim ratunkiem jest Jej Niepokalane Serce, któremu ma być poświęcony cały świat, a zwłaszcza Rosja. Trzecia tajemnica Fatimska – do dziś przez władze kościelne ukryta, lecz w istocie treści znana – mówi o zwycięstwie szatana w Kościele przez apostazję i modernizm. Dlatego w tym najcięższym czasie dla Kościoła, czasie mistycznego męczeństwa, istnieje tylko jeden ratunek: Niepokalane Serce Maryi. Dla potwierdzenia wielkości orędzia fatimskiego Pan Bóg sprawił, że 70.000 osób widziało cud słońca 13 października 1917 r. W następnych latach orędzia fatimskie oraz wynikające z nich nabożeństwo maryjne miało wielki wpływ na całe życie kościelne.


III. Święci maryjni

Św. Dominik otrzymuje z rąk Najświętszej Maryi Panny różaniec święty.

Nie ulega wątpliwości, że wszyscy święci byli gorliwymi czcicielami Najświętszej Maryi Panny. Jeżeli mówimy tutaj o „świętych maryjnych”, to znaczy, że owi święci w sposób wyjątkowy poświęcili samych siebie i całą swoją działalność Matce Bożej. Należą do nich: św. Efrem ze Syrii (V wiek), św. Bernard z Clairvaux (XII wiek), a w ostatnich wiekach św. Ludwik Maria Grignon de Montfort, św. Jan Berchmans, św. Alfons de Liguori, św. Katarzyna Labouré, św. Bernadetta, św. Maksymilian Maria Kolbe. Do nich można liczyć wielką ilość świątobliwych osób, jak np. Melanię Calvat, wizjonerkę z La Salette, sługę Bożego ojca Chaminade, założyciela Marianistów, ojca Papczyńskiego, założyciela Zakonu Niepokalanego Poczęcia (tj. Księży Marianów) czy dzieci fatimskie – Hiacyntę i Franciszka Marto.

Wspólną cechą tych bardzo różnorakich świętych jest ich bezwzględne poświęcenie Matce Bożej: stać się „sługą Maryi” (św. Alfons i św. Jan Berchmans), „niewolnikiem Maryi” (św. Ludwik), „własnością Niepokalanej” (św. Maksymilian), „rzeczą Maryi” (o. Chaminade). W miarę, jak urzeczywistnią ten cel, rozwija się ich życie cnotliwe, aż do heroizmu. Miłość do Maryi prowadzi ich do ponoszenia wszelkich ofiar i cierpień ku chwale Boga i ku zadośćuczynieniu nieustannie obrażanego Majestatu Bożego przez niezliczone grzechy ludzkie. Zarazem powiększa się w nich zapał do zbawiania dusz. Z tego pragnienia – uratowania dusz od wiecznego potępienia – rodzą się wielkie dzieła misyjne, kongregacje zakonne, stowarzyszenia apostolatu, a także widzialne dzieła takie jak kościoły, klasztory, pielgrzymki, środki masowego przekazu w służbie Matki Bożej.

IV. Katolicka maryjność

Życie Kościoła zawsze było związane ze szczególnym nabożeństwem do Najświętszej Maryi Panny, jak o tym jasno świadczy teologia i liturgia. Jednak łatwo można zauważyć, że to nabożeństwo pogłębiało się wtedy, gdy groziło mu duchowe lub materialne niebezpieczeństwo. Kiedy żadna siła ludzka nie potrafiła pokonać herezji albigensów i katarów, św. Dominik uczył ludzi modlitwy różańcowej i w ciągu 100 lat obydwie sekty zniknęły. Podobnie było, kiedy Europa była zagrożona inwazją Turków; wtedy to armia katolicka pokonała pod Lepanto (1571) silniejszą armię sułtana. Stało się tak dlatego, że św. Pius V ogłosił dla wszystkich wiernych pierwszą duchową krucjatę różańcową, a dziękując Opatrzności za odniesione zwycięstwo ustalił święto Matki Bożej Różańcowej. To samo powtórzyło się w 1683 r. pod Wiedniem. Wtedy papież Innocenty XI za zwycięstwo króla Jana III Sobieskiego nad Turkami ustalił święto Najświętszego Imienia Maryi. W wielu krajach władcy poświęcili państwo i naród opiece Matki Bożej. Czczono Ją jako Królową, Hetmankę, Cesarzową i Panią.

Również liczne sanktuaria maryjne na całym świecie oraz tłumy pielgrzymów są świadectwem głębokiego przywiązania i ufności katolików do ich duchowej Matki i Królowej.

Może jednak w żadnym wieku nie istniał taki silny ruch maryjny jak w pierwszych 60 latach XX wieku. Na tle dwóch wojen światowych, zapanowania komunizmu nad połową świata, materializmu i proliferacji sekt, rola Najświętszej Maryi w życiu Kościoła zabłysnęła niemal jak słońce na tle głębokiej ciemności:

Objawienie Matki Bożej w La Salette.

W czasie i po Soborze Watykańskim II w większości krajów pobożność maryjna gwałtownie zanikła. Jednocześnie kryzys doprowadził do upadku niemal wszystkie instytucje kościelne, a Kościół stracił w czasie ostatnich 30 lat prawie 80 000 powołań kapłańskich przez opuszczenie stanu duchownego albo laicyzację, ok. 50 000 powołań zakonnych; setki milionów wiernych oficjalnie opuściło Kościół katolicki, aby dołączyć się do różnych sekt albo wybrać ateizm, zaś z tych, co formalnie pozostali katolikami, praktykuje zaledwie ok. 5-10%. Grzechy przeciw Bogu i naturze są obecnie nie do policzenia (mówi się oficjalnie, że rocznie na świecie dokonuje się ok. 60 milionów aborcji, nie wspominając już o eutanazji i dewiacjach takich jak homoseksualizm etc.). Jest to jakby druga strona „cudownego medaliku”, z którego usunięto „słońce Niepokalanej”, a które zastąpiły ciemności, grzechy i błędy, zaś świat, zamiast oddać się w niewolę Maryi, poddał się opiece... pornograficznej lalce Barbie. Taki czas Pismo święte i nauka Kościoła nazywają apokaliptycznym.

V. Rola Niepokalanej w czasach ostatecznych

Opisana powyżej centralna rola Najświętszej Maryi Panny w Kościele i na świecie z jednej strony, a rozpowszechniająca się niemoralność i apostazja z drugiej udowadniają, że obecnie rzeczywiście nadeszły czasy ostatnie, czasy apokaliptyczne, czasy decydującej walki szatana z Panem Bogiem. Wobec tego, można zadać sobie następujące pytania:

  1. Dlaczego Bóg przygotował taką niezwykłą rolę Najświętszej Maryi Pannie, a nie np. Chrystusowi Panu?
  2. Na czym dokładnie polega ta rola Maryi w czasach ostatecznych?
  3. Na czym polega nasza odpowiedzialność w czasach ostatecznych?
  4. Co będzie na końcu?

1. „Przez Maryję rozpoczęło się zbawienie świata i przez Maryję musi się ono dopełnić”

Św. Maksymilian Maria Kolbe.

Tymi słowami święty Ludwik Maria Grignon de Montfort tłumaczy, dlaczego Maryja wystąpi szczególnie przy drugim przyjściu Chrystusa Pana – w ostatecznych czasach. Podaje on siedem dowodów na to, dlaczego przy drugim przyjściu Jezusa Chrystusa Panna Maryja musi być poznana i przez Ducha Świętego objawiona:

Bóg zatem pragnie Maryję, Arcydzieło rąk swoich, w owych czasach ostatnich objawić i odsłonić:

  1. Ponieważ sama ukrywała się na tym świecie i w swojej głębokiej pokorze uniżała się poniżej prochu, uzyskawszy u Pana Boga, u Apostołów i Ewangelistów to, że zamilczeli o Jej życiu.
  2. Ponieważ Maryja jest Arcydziełem rąk Bożych, tak na ziemi przez łaskę, jak w niebie przez chwałę. Bóg chce, by Go za to wielbiono na ziemi i wśród żyjących wysławiano.
  3. Ponieważ Maryja jest Jutrzenką, poprzedzającą i odsłaniającą Słońce sprawiedliwości, Jezusa Chrystusa, dlatego powinna być poznana i objawiona, by przez to Jezus Chrystus był uwielbiony.
  4. Ponieważ Maryja jest drogą, którą Jezus Chrystus przyszedł do nas po raz pierwszy, będzie nią i wtedy, kiedy Chrystus przyjdzie powtórnie, choć nie w ten sam sposób.
  5. Ponieważ Maryja jest środkiem pewnym, drogą prostą i niepokalaną, by dojść do Chrystusa i znaleźć Jezusa przez Maryję. Kto znajdzie Maryję, znajdzie Życie (Prz 8, 35), to znaczy Jezusa Chrystusa, który jest Drogą, Prawdą i Życiem (J 14, 6). Nie można jednak znaleźć Maryi nie szukając Jej, gdyż nikt nie szuka ani nie pragnie, czego nie zna. Konieczną jest więc rzeczą, by Maryję znano więcej niż kiedykolwiek, aby Trójca Przenajświętsza jak najwięcej była znana i wielbiona.
  6. Maryja musi w owych czasach ostatecznych więcej niż kiedykolwiek zajaśnieć miłosierdziem, mocą i łaską. Musi zajaśnieć miłosierdziem, by przyprowadzić do owczarni Chrystusowej i miłośnie przygarnąć biednych grzeszników i zbłąkanych, którzy się nawrócą i powrócą do Kościoła katolickiego. Musi zajaśnieć mocą przeciw nieprzyjaciołom Boga, przeciw bałwochwalcom, schizmatykom, mahometanom, żydom i zatwardziałym bezbożnikom, którzy będą się strasznie buntować i wytężą wszystkie siły, by tych, którzy się im przeciwstawią, skusić i doprowadzić do upadku przez obietnice lub groźby. Wreszcie musi zajaśnieć łaską, by dodać otuchy i męstwa dzielnym szermierzom i wiernym sługom Jezusa Chrystusa, którzy będą walczyć za Jego sprawę.
  7. Wreszcie musi Maryja stać się groźna jak zbrojne zastępy (Pwt 6,10), straszna jak wojsko gotowe do boju przeciw szatanowi i jego wspólnikom, głównie w owych czasach ostatnich, gdyż szatan wiedząc dobrze, że mało, o wiele mniej niż kiedykolwiek pozostaje czasu (zob. Ap 12, 12), by gubić dusze, będzie podwajać codziennie okrutne prześladowanie i pocznie zastawiać strasznie zasadzki na wierne sługi i na prawdziwe dzieci Maryi, które o wiele trudniej pokonać mu niż innych”24.

Ale dlaczego Maryja – a nie Pan Jezus – ma być zwycięzcą szatana? Dlatego, że szatan

nie tylko lęka się Jej więcej niż wszystkich aniołów i ludzi, ale poniekąd więcej niż samego Boga. Nie znaczy to, jakoby gniew, nienawiść i potęga u Boga nie były nieskończenie większe niż u Najświętszej Maryi Panny, gdyż doskonałości Maryi są przecież ograniczone. Raczej tłumaczy się to tym, że po pierwsze: szatan w swojej pysze cierpi nieskończenie więcej, że zwycięża go i karze nikła, pokorna służebnica Pańska, której pokora upokarza go bardziej niż potęga Boża, po drugie: Bóg dał Maryi tak wielką władzę nad szatanami, że ... więcej boją się jednego Jej westchnienia za jakąś duszą niż modlitw wszystkich świętych; więcej boją się jednej Jej groźby niż wszelkich innych mąk25.

2. Na czym polega rola Maryi w czasach ostatecznych?

Polega ona na decydującej walce pomiędzy Niewiastą a smokiem (Ap 12): wskazuje na to już sam fakt, że w miarę, jak rozwija się duch bezbożnictwa na świecie, Ona objawia się i przychodzi z pomocą wiernym. Podczas gdy zwyciężają na świecie ideały masonerii oraz wszystkich innych wrogów Chrystusa, kult Matki Bożej rozpowszechnia się i staje się przyczyną największego rozwoju katolickiej misji w historii Kościoła.

Apokalipsa opisuje ową walkę tymi słowami:

Wielki znak się ukazał na niebie: Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod Jej stopami, a na Jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu (12, 1) ...I inny znak się ukazał na niebie: Oto wielki Smok barwy ognia (12, 3) ...I stanął Smok przed mającą rodzić Niewiastą, ażeby skoro porodzi, pożreć Jej dziecię (12, 4) ...A kiedy ujrzał Smok, że został strącony na ziemię, począł ścigać Niewiastę, która porodziła Mężczyznę. I dano Niewieście dwa skrzydła orła wielkiego, by na pustynię leciała na swoje miejsce, gdzie jest żywiona przez czas i czasy, i połowę czasu, z dala od Węża (12, 13-14) ...I rozgniewał się Smok na Niewiastę, i odszedł rozpocząć walkę z resztą Jej potomstwa, z tymi, co strzegą przykazań Bożych i mają świadectwo Jezusa (12, 17).

Ja jestem Niepokalane Poczęcie.

Jak już wspomnieliśmy, św. Ludwik widzi w tej walce wypełnienie całego biegu historii od początku ludzkości:

Do tych właśnie ostatnich i okrutnych prześladowań szatana, które wzmagać się będą z dnia na dzień aż do przyjścia Antychrysta, odnosi się głównie owa pierwsza i sławna przepowiednia i owo przekleństwo, które Bóg rzucił na węża w raju ziemskim: „Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a Niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo Jej. Ona zmiażdży ci głowę, a ty czyhać będziesz na Jej piętę” (Rdz 3,15). Tylko jeden raz położył Bóg nieprzyjaźń, ale nieprzyjaźń nieprzejednaną, która trwać będzie do końca świata i wzmagać się nieustannie.

Dalej św. Ludwik cytuje słynny tekst św. Ireneusza z Lyonu:

Co Lucyfer stracił przez pychę, Maryja odzyskała przez pokorę. Co Ewa zgubiła i zaprzepaściła przez nieposłuszeństwo, Maryja uratowała przez posłuszeństwo. Słuchając węża, Ewa zatraciła siebie wraz ze wszystkimi swymi dziećmi i wydała je w ręce szatana. Maryja przez swoją doskonałą wierność Bogu ocaliła siebie i wszystkie swoje dzieci, i poświęciła je Majestatowi Bożemu26.

Siostra Łucja z Fatimy w rozmowie z ojcem Fuentes (1957) opisze te ostatnie czasy ciężkimi słowami:

Ojcze, diabeł zabiera się do walki decydującej przeciw Matce Dziewicy. I ponieważ zna to, co obraża najwięcej Boga i to, co trzeba, by zyskać największą ilość dusz, dlatego robi wszystko, by zyskać dusze poświęcone Bogu, bo w ten sposób obszar dusz będzie wolny dla niego, więc może łatwiej je zdobyć... Ojcze, Matka Boża nie powiedziała mi, że jesteśmy w ostatecznych czasach świata, lecz Ona pozwoliła mi to zrozumieć poprzez trzy przyczyny:

Pierwszą, ponieważ Ona powiedziała mi, że diabeł zabiera się do walki decydującej z Matką Bożą: walka decydująca zaś jest walką ostateczną, gdzie się okaże, po której strony będzie zwycięstwo, a po której klęska.

Drugą, ponieważ powiedziała tak moim kuzynom jak i mnie, że Pan Bóg teraz daje światu dwa ostatnie lekarstwa: Różaniec i nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi. A jeśli to są ostatnie lekarstwa, to znaczy, że nie ma innych.

Trzecią, że w planach Opatrzności Bożej, gdy Pan Bóg będzie karać świat, najpierw wyczerpane zostaną wszystkie inne środki do nawrócenia. A kiedy On widział, że świat zlekceważył wszystkie te środki, ofiarował mu ostatni środek zbawienia, swoją Najświętszą Matkę. Jeśli zaś wzgardzimy i odrzucimy ten ostatni środek, wtedy już nie ma przebaczenia dla nas, ponieważ popełniliśmy grzech, który Ewangelia nazywa grzechem przeciw Duchowi Świętemu27.

Św. Bernadetta z Lourdes. Jej szczątki doczesne nie uległy po śmierci naturalnemu rozkładowi. Święta leży w kościele w Nevers we Francji.

Ta decydująca walka ma szczególnie znaczenie dla nas:

Bóg położył nie tylko nieprzyjaźń, lecz nieprzyjaźnie (łac. inimicitias), bo nie tylko pomiędzy Maryją i szatanem, ale i pomiędzy potomstwem Najświętszej Dziewicy a potomstwem szatana. Znaczy to, że Bóg położył nieprzyjaźń, odrazę i skrytą nienawiść między prawdziwymi dziećmi i sługami Najświętszej Dziewicy a dziećmi i niewolnikami szatana. Nie kochają się oni wzajemnie i żadnej nie ma między nimi wewnętrznej łączności28.

Słowa te dają dużo do przemyślenia w dobie ekumenizmu i światowego pokoju. Czyż nie na szukaniu takowej „wewnętrznej łączności” polega obecny dialog między Kościołem katolickim a innymi wyznaniami, nawet niechrześcijańskimi? A jak wytłumaczyć fakt, że przedstawiciele rozmaitych lóż masońskich, które Kościół wcześniej potępiał, widząc w nich narzędzia Antychrysta i szatana, są często miłymi gośćmi w Watykanie (loża B’nai B’rith czy Komisja Trójstronna)?

Sytuacja wiernych katolików w tych czasach jest jasno określona:

szatan czyhać będzie na Jej piętę, to znaczy na wierne Jej dzieci i pokorne Jej sługi, które Ona do walki z nim wzbudzi. W oczach świata będą oni mali i biedni, poniżeni, prześladowani i uciskani, podobnie jak pięta w porównaniu do reszty członków ciała. Lecz w zamian za to będą bogaci w łaski Boże, których im Maryja obficie udzieli...29.

W sposób jeszcze wyraźniejszy sama Matka Boża w swoim orędziu w La Salette (19 września 1846 r.) zapowiedziała owe czasy:

Poprzednik Antychrysta z wojskami z wielu narodów wystąpi do walki z prawdziwym Chrystusem, jedynym Zbawicielem świata; rozleje on wiele krwi i będzie chciał zniszczyć kult Boga, aby jego samego za boga uznano (...) Zanim to nastąpi, będzie panował na świecie pewnego rodzaju fałszywy pokój; nie będzie się myślało o niczym więcej, jak tylko żeby się bawić; źli będą sobie pozwalać na wszelkiego rodzaju grzechy; lecz dzieci świętego Kościoła, dzieci wiary, Moi prawdziwi naśladowcy, będą wzrastali w miłości Bożej i w cnotach, które Mi są najdroższe (...) Rzym utraci wiarę i stanie się siedzibą Antychrysta. Demony powietrzne wraz z Antychrystem będą czynić wielkie znaki na ziemi i na niebie, a ludzie będą się stawać coraz bardziej przewrotni...30.

Jeśli św. Ludwik Maria Grignon de Montfort albo Matka Boża w La Salette używają terminu „czasy ostateczne”, to oczywiście czynią to w sensie biblijnym. Chodzi o ostatnie czasy świata, które nie są określone jakąkolwiek datą albo liczbą lat. Owe próby tłumaczenia „czasów ostatecznych” Kościół potępił jako herezję millenaryzmu. „Czasy ostateczne” to raczej określenie sytuacji świata w czasie zbliżania się końca, a tylko Pan Bóg wie, jak długo one będą trwały.

3. Na czym polega nasza odpowiedzialność w czasach ostatecznych?

„Bóg pragnie, by Jego Najświętsza Matka była obecnie więcej znana, bardziej kochana i bardziej czczona niż kiedykolwiek”. Święci widzą w tych wielkich cudownych wydarzeniach związanych z Matką Bożą wyraźną wolę Boga, aby wszyscy katolicy oddali się całkowicie Jej, aby byli Jej sługami, Jej niewolnikami, Jej własnością.

Wtedy ujrzą, o ile wiara na to pozwala, tę piękną Gwiazdę Morza, by pod Jej kierunkiem, mimo burz i rozbojów morskich, dopłynąć szczęśliwie do portu... Poznają, jak bardzo potrzebują Jej pomocy i będą uciekać się do Niej we wszystkim, jako do swojej ukochanej Orędowniczki i Pośredniczki u Jezusa Chrystusa. Zrozumieją, że Maryja jest najpewniejszym, najkrótszym i najdoskonalszym środkiem, by dojść do Jezusa Chrystusa, i oddadzą się Jej z duszą i ciałem, niepodzielnie i bez zastrzeżeń, by zupełnie i niepodzielnie należeć do Jezusa Chrystusa31.

Stefan kard. Wyszyński – wielki czciciel Niepokalanej. Fot. A. Kossobudzki-Orłowski.

Co trzeba, aby być zaliczonym do Jej potomstwa? „Kim będą owi słudzy, niewolnicy i dzieci Maryi?” – pyta św. Ludwik Maria Grignon de Montfort. Określenie to jest wielkim ideałem, który Święty przedstawia, najpierw, aby go naśladować, potem, aby coraz więcej się utożsamiać z nim. Św. Ludwik pisze o tym, jakie ma być nasze zachowanie w tej decydującej bitwie:

(...) dobrze oczyszczeni ogniem wielkich utrapień, a ściśle zjednoczeni z Bogiem, będą nosić złoto miłości w sercu, kadzidło modlitwy w duszy i mirrę umartwienia w ciele. Dla biednych i maluczkich będą oni wszędzie dobrą wonią Chrystusową; dla „wielkich” zaś tego świata, dla bogaczy i pysznych, będą wonią śmierci (zob. 2 Kor 2, 14-16). Będą jak chmury gromonośne, które za najmniejszym powiewem Ducha Świętego polecą w dal, by rozsiewać słowo Boże i nieść życie wieczne, nie przywiązując się do niczego, nie dziwiąc się niczemu, nie smucąc się niczym (...) będą to prawdziwi uczniowie Jezusa Chrystusa, idący śladami Jego ubóstwa, pokory, wzgardy dla świata, miłości bliźniego. Będą nauczali, jak iść wąską drogą do Boga w świetle czystej prawdy, tj. według Ewangelii, a nie według zasad tego świata, bez względu na osobę, nie oszczędzając nikogo, bez obawy przed kimkolwiek ze śmiertelnych, choćby najpotężniejszym. W ustach będą mieli „obosieczny miecz słowa Bożego” (Hbr 4, 12; Ef 6, 17); na ramionach nieść będą zakrwawiony proporzec Krzyża, w prawej ręce krucyfiks, różaniec w lewej, święte imiona Jezusa i Maryi na sercu, a skromność i umartwienie Jezusa Chrystusa zajaśnieje w całym ich postępowaniu32.

Matka Boża w La Salette kończy swe orędzie uroczystym wezwaniem:

Zwracam się z naglącym apelem do ziemi, wzywam prawdziwych uczniów Boga żyjącego i królującego w Niebie, jedynego i prawdziwego Zbawcy ludzi, wzywam prawdziwych naśladowców Chrystusa, który stał się człowiekiem; wzywam Moje dzieci, Moich prawdziwych czcicieli, tych, którzy oddali Mi siebie, bym ich doprowadziła do Mego boskiego Syna, tych, których niosę, by tak rzec, w swoich ramionach, tych, którzy żyją Moim duchem; wzywam wreszcie apostołów czasów ostatnich, wiernych uczniów Jezusa Chrystusa, którzy żyli pogardzając światem i samymi sobą, w ubóstwie i pokorze, w zapomnieniu i milczeniu, w modlitwie i umartwieniu, w czystości i zjednoczeniu z Bogiem, w cierpieniu i nieznani światu. Nadszedł czas, aby się ukazali i nieśli światło światu. Idźcie i ukażcie się, jako Moje umiłowane dzieci. Ja jestem z wami i w was, aby wasza wiara była światłością, która będzie was oświecać w tych dniach nieszczęśliwych. Niech wasz zapał wzbudzi w was głód czci i chwały Jezusa Chrystusa! Walczcie, dzieci światłości, nieliczni, lecz świadomi, że czas czasów, koniec końców jest blisko33.

Rycerstwo Niepokalanej św. Maksymiliana Marii Kolbego powstało i żyje w tym duchu walki:

Rycerz Niepokalanej nie jest obojętny na szerzące się zło, ale nienawidzi całym sercem i prześladuje przy każdej sposobności, na każdym miejscu i w każdym czasie wszelkie zło zatruwające dusze ludzkie34. Teraz, gdy duch zły nie czeka, ale planowo i szybko działa, nie możemy z jakichkolwiek powodów przystanąć w działalności Niepokalanowa: chodzi tu bowiem o dusze, o zdobycie całego świata i każdej duszy z osobna Niepokalanej, o uświęcenie wszystkich dusz przez Niepokalaną, aż do końca świata, a szkoda i jednej duszy: za poważna więc sprawa35.

4. „Na końcu moje Niepokalane Serce zatryumfuje!”

Jest objawioną i nieomylną prawdą, że na końcu czasów Chrystus przybędzie „sądzić żywych i umarłych” oraz że „Jego królestwu nie będzie końca”: jest to ostateczny tryumf naszego Zbawiciela, o którym pisze św. Paweł:

Wreszcie nastąpi koniec, gdy [Chrystus] przekaże królowanie Bogu i Ojcu i gdy pokona wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc. Trzeba bowiem, ażeby ON królował, aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod stopy Jego... A gdy już wszystko zostanie Mu poddane, wtedy i sam Syn zostanie poddany Temu, który Synowi poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich36.

Jak gwiazda poranna poprzedza wschodzące słońce, tak tryumf Maryi przygotuje tryumf Chrystusa. Dlatego pierwsza obietnica zbawienia brzmi: „Ona zetrze głowę twoją”. A Kościół w swojej liturgii tak odnosi się do Maryi: „Wszystkie herezje samaś zniszczyła na całym świecie!”. W Fatimie słyszymy z ust Matki Bożej te pocieszające słowa: „Na końcu Moje Niepokalane Serce zatryumfuje”37, a św. Maksymilian wyraża przekonanie:

Aby Niepokalana zdobyła wszystkie dusze, na pewno jest to wolą Bożą38.

Kiedyż to Ona zawładnie światem? Kiedy w każdym kraju powstanie Jej Niepokalanów i Jej „Rycerz” w każdym języku do każdego zawita domu, pałacu, lepianki? Kiedyż Jej medalik spocznie na każdej piersi i dla Niej będzie biło każde serce na kuli ziemskiej? Uważam, że nie ma lepszego środka do przyśpieszenia tej błogosławionej chwili, jak gdy każdy z nas coraz bardziej będzie się starał pogłębić w sobie oddanie się Niepokalanej39. Ω

Przypisy:

  1. Dialog z Żydem Tryphonem ok. 155 r. [w:] MG (Migne, J. P., Patrologiae cursus completus. Series graeca, Paryż 1857) 6, 713 oraz M. J. Rouet de Journel, Enchiridion Patristicum 142.
  2. Adversus Haereses 3,22,4 (ok. 170 r.) [w:] MG 7, 959.
  3. Denzinger-Schoenmetzer (DS) Enchiridion Symbolorum, Definitionum et Declarationum, nr 252, Freiburg 1965.
  4. DS 2803 oraz Breviarium Fidei, Poznań 1997, s. 269.
  5. DS 3370, Breviarum Fidei, s. 273.
  6. Pius XII, encyklika Mystici Corporis Christi, Warszawa 1997, s. 63–64.
  7. DS 3274–3275.
  8. DS 3370–3371.
  9. DS 3916–3917.
  10. DS 3900–3904 i Breviarum Fidei, s. 276–278.
  11. Analyticus conspectus consiliorum et votorum quae ab episcopis et praelatis data sunt, T. 1, Rzym 1960.
  12. Ks. K. Stehlin, „Objawienia” oławskie, Zawsze wierni nr 26, styczeń–luty 1999, s. 32–45.
  13. Tamże, s. 46–55.
  14. Bibliografia o objawieniach w Guadalupe [w:] Guadalupe, Encyklopedia Katolicka, T. 6, Lublin 1993, s. 366–367.
  15. O. Anticolli SI, La virgen del Tepeyac: Compendio Historico-Critico, s. 45.
  16. Encyklopedia Katolicka, op. cit.
  17. Zob.: Werner Durrer, Der Siegeszug der Wunderbaren Medaille, Jestetten 1993.
  18. Do Ideału MI – Myśli św. Maksymiliana Marii Kolbego, Niepokalanów 1996, s. 14–16.
  19. Tamże, s. 21.
  20. Siostra Łucja mówi o Fatimie, Fatima 1989.
  21. C. Barthas, Fatima, merveille inouie, Fatima editions 1942, s. 325-327.
  22. L. Devineau OMI, Une extraordinaire odyssee dans le sillage de la Vierge, Apost. de la Presse 1965, s. 27–28.
  23. Zob.: O. M. Dias Coelho, Exercito azul de Nossa Senhora de Fatima, Sede International Fatima 1956, broszura.
  24. Św. Ludwik Grignon de Monfort, Traktat o doskonałym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny, Toruń 1996, s. 67-69.
  25. Tamże, s. 70.
  26. Tamże, s. 69–70.
  27. O. J. M. Alonso CMF, La Verdad sobre el Secreto do Fatima Centro Mariano, Madrid 1976, s. 103-106.
  28. Traktat..., s. 72.
  29. Tamże, s. 73.
  30. A. de Lassus, Sekret Matki Bożej z La Salette, Komorów 1997, s. 33–34.
  31. Traktat..., s. 74.
  32. Tamże, s. 75-76.
  33. A. de Lassus, op. cit., s. 35
  34. Do Ideału MI..., s. 70.
  35. Tamże, s. 77.
  36. 1 Kor 15, 24-28
  37. Objawienie fatimskie z 13 lipca 1917 r.
  38. Do Ideału MI..., s. 77.
  39. Tamże, s. 64.
Dialog z Żydem Tryphonem ok. 155 r. [w:] MG (Migne, J. P., Patrologiae cursus completus. Series graeca, Paryż 1857) 6, 713 oraz M. J. Rouet de Journel, Enchiridion Patristicum 142.
Adversus Haereses 3,22,4 (ok. 170 r.) [w:] MG 7, 959.
Denzinger-Schoenmetzer (DS) Enchiridion Symbolorum, Definitionum et Declarationum, nr 252, Freiburg 1965.
DS 2803 oraz Breviarium Fidei, Poznań 1997, s. 269.
DS 3370, Breviarum Fidei, s. 273.
Pius XII, encyklika Mystici Corporis Christi, Warszawa 1997, s. 63–64.
DS 3274–3275.
DS 3370–3371.
DS 3916–3917.
DS 3900–3904 i Breviarum Fidei, s. 276–278.
Analyticus conspectus consiliorum et votorum quae ab episcopis et praelatis data sunt, T. 1, Rzym 1960.
Ks. K. Stehlin, „Objawienia” oławskie, Zawsze wierni nr 26, styczeń–luty 1999, s. 32–45.
Tamże, s. 46–55.
Bibliografia o objawieniach w Guadalupe [w:] Guadalupe, Encyklopedia Katolicka, T. 6, Lublin 1993, s. 366–367.
O. Anticolli SI, La virgen del Tepeyac: Compendio Historico-Critico, s. 45.
Encyklopedia Katolicka, op. cit.
Zob.: Werner Durrer, Der Siegeszug der Wunderbaren Medaille, Jestetten 1993.
Do Ideału MI – Myśli św. Maksymiliana Marii Kolbego, Niepokalanów 1996, s. 14–16.
Tamże, s. 21.
Siostra Łucja mówi o Fatimie, Fatima 1989.
C. Barthas, Fatima, merveille inouie, Fatima editions 1942, s. 325-327.
L. Devineau OMI, Une extraordinaire odyssee dans le sillage de la Vierge, Apost. de la Presse 1965, s. 27–28.
Zob.: O. M. Dias Coelho, Exercito azul de Nossa Senhora de Fatima, Sede International Fatima 1956, broszura.
Św. Ludwik Grignon de Monfort, Traktat o doskonałym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny, Toruń 1996, s. 67-69.
Tamże, s. 70.
Tamże, s. 69–70.
O. J. M. Alonso CMF, La Verdad sobre el Secreto do Fatima Centro Mariano, Madrid 1976, s. 103-106.
Traktat..., s. 72.
Tamże, s. 73.
A. de Lassus, Sekret Matki Bożej z La Salette, Komorów 1997, s. 33–34.
Traktat..., s. 74.
Tamże, s. 75-76.
A. de Lassus, op. cit., s. 35
Do Ideału MI..., s. 70.
Tamże, s. 77.
1 Kor 15, 24-28
Objawienie fatimskie z 13 lipca 1917 r.
Do Ideału MI..., s. 77.
Tamże, s. 64.
Strona głównaKapliceKomunikaty duszpasterskieMultimedia„Zawsze Wierni”KontaktKsięgarnia wysyłkowa

Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X

© 1997—2017 Wydawnictwo Te Deum sp. z o.o.