10. Niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego [2 kl.]

Inne serwisy:

Krucjata eucharystyczna
KOMUNIKATY
Św. Pius X Rekolekcje ignacjańskie Mały modlitewnik łaciński Krucjata różańcowa Filozofia św. Tomasza z Akwinu Katecheza DVD dla kapłanów Mszalik codzienny

Św. Pius X, patron naszego Bractwa

Józef Melchior (Giuseppe Melchiore) Sarto, późniejszy papież Pius X, urodził się 2 czerwca 1835 r. w Riese koło Wenecji jako drugi z dziesięciorga dzieci w ubogiej rodzinie miejskiego posłańca i szwaczki. 18 września 1858 r., w wieku 23 lat, za specjalną dyspensą papieską – ponieważ brakowało mu ośmiu miesięcy do wieku wymaganego przez prawo kanoniczne – otrzymał święcenia kapłańskie i posługiwał jako ksiądz parafialny aż do listopada 1875 r., kiedy to dzięki swoim wybitnym zdolnościom pasterskim i administracyjnym został mianowany kierownikiem duchowym seminarium i kanclerzem achidiecezji. Funkcje te sprawował do otrzymania sakry biskupiej w 1884 r. Przez następnych dziewięć lat był biskupem Mantui; później otrzymał biret kardynalski i został patriarchą Wenecji.

Zajmując coraz wyższe stanowiska w hierarchii kościelnej, Józef Sarto zawsze pamiętał o najuboższych, rozdając jałmużnę i wielkodusznie pozostawiając sobie niewiele, albo zgoła nic z rzeczy materialnych. Często mawiał: „Urodziłem się ubogi, żyłem w ubóstwie, i pragnę umrzeć w ubóstwie”.

W 1903 r. zmarł papież Leon XIII i zwołano konklawe, aby wybrać jego następcę. 4 sierpnia wybór padł na kardynała Sarto, który jako 255. papież obrał imię Pius (‘pobożny’) i motto Omnia instaurare in Christo (‘Odnowić wszystko w Chrystusie’).

Aby zrealizować motto swego pontyfikatu, papież Pius X zachęcał wiernych do wielkiej pobożności eucharystycznej oraz częstego przyjmowania Komunii św.; obniżył także wiek, w którym dzieci miały po raz pierwszy przystępować do tego Sakramentu, do 7 lat.

Oprócz zaangażowania w odnowę eucharystyczną, Pius X walczył zawzięcie z modernizmem, jednym z największych błędów, jakie wtedy zagrażały Kościołowi świętemu (i, dodajmy, nadal mu zagrażają). Jednym z narzędzi tej heroicznej walki była Przysięga antymodernistyczna, wyznanie wiary ogłoszone 1 września 1910 r. motu proprio „Sacrorum antistitum”, jakie obowiązani byli składać wszyscy kandydaci do święceń wyższych, spowiednicy, kaznodzieje, proboszczowie, kanonicy, beneficjaci, przełożeni zakonni, profesorowie w seminariach i zakonach, urzędnicy kurii biskupiej, sądów kościelnych i kongregacji rzymskich.

Pius X zmarł 20 sierpnia 1914 r., w kilka tygodni po wybuchu I wojny światowej, pogrążony w wielkim smutku z powodu olbrzymich nieszczęść, jakie wkrótce miała wycierpieć cała ludzkość. Przypomniano wówczas jego słowa: „Z radością oddałbym życie, aby oszczędzić moim biednym dzieciom tych straszliwych cierpień”.

W 1954 r. został kanonizowany przez Ojca Świętego Piusa XII. Poprzedni kanonizowany papież, św. Pius V, został ogłoszony świętym prawie 300 lat wcześniej, w 1672 r.

W księgarni wysyłkowej Te Deum znajduje się biografia św. Piusa X pióra René Bazina.

Na koniec warto jeszcze wspomnieć, że według pewnych niepotwierdzonych źródeł ojciec Piusa X był z pochodzenia... Polakiem (!), emigrantem z Opolszczyzny, i nazywał się Krawiec (sarto znaczy po włosku właśnie ‘krawiec’).

Zobacz też:

Encykliki, bulle i inne dokumenty pasterskie św. Piusa X

  • E Supremi apostolatus — O odnowieniu wszystkiego w Chrystusie (4 X 1903)
  • O muzyce i śpiewie kościelnym [motu proprio] (22 XI 1903)
  • Ad Diem Illum Laetissimum — O Niepokalanym Poczęciu N.M.Panny (2 II 1904)
  • Iucunda Sane — O papieżu św. Grzegorzu Wielkim (12 III 1904)
  • Acerbo Nimis — O nauczaniu doktryny chrześcijańskiej (15 IV 1905)
  • Il Fermo Proposito — O Akcji Katolickiej we Włoszech (11 VI 1905)
  • Vehementer Nos — O rozdziale Państwa i Kościoła we Francji (11 II 1906)
  • Tribus Circiter — O mariawitach albo mistycznych kapłanach polskich (5 IV 1906)
  • Pieni L’Animo — O duchowieństwie włoskim (28 VII 1906)
  • Gravissimo Officii Munere — O francuskich bractwach pobożnych (10 VIII 1906)
  • Une Fois Encore — O rozdziale Kościoła i państwa (1 I 1907)
  • Praestantia Scripturae — O Piśmie św. przeciwko modernistom [motu proprio] (18 XI 1907)
  • Pascendi Dominici gregis — O doktrynie modernistów (8 IX 1907)
  • Lamentabili Sane — Syllabus błędów modernistów (3 VII 1907)
  • Haerent animo — O świętości kapłańskiej [ekshortacja] (4 VIII 1908)
  • Communium Rerum — O św. Anzelmie z Aosty (21 IV 1909)
  • Przysięga antymodernistyczna (1 IX 1910)
  • Editae Saepe — O św. Karolu Boromeuszu (26 V 1910)
  • Quam Singulari — O pierwszej Komunii św. [dekret Św. Kongregacji Dyscypliny Sakramentów] (8 VIII 1910)
  • Notre Charge apostolique — O błędach Sillonu [list apostolski] (25 VIII 1910)
  • Iamdudum — O prawie separacji małżeńskiej w Portugalii (24 V 1911)
  • Lacrimabili Statu — O Indianach Ameryki Południowej (7 VI 1912)
  • Singulari Quadam — O związkach zawodowych (24 IX 1912)
Strona głównaKapliceKomunikaty duszpasterskieMultimedia„Zawsze Wierni”KontaktKsięgarnia wysyłkowa

Najnowszy numer „Zawsze Wierni”

Bastiony Tradycji

Najnowszy materiał do pobrania

Pokuta w duchu Fatimy

rekolekcje wielkopostne wygłoszone przez o. Tomasza OP

Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X

© 1997—2019 Wydawnictwo Te Deum sp. z o.o.