Bł. Czesława, Wyznawcy [3 kl.]

Inne serwisy:

Krucjata eucharystyczna
KOMUNIKATY
Św. Pius X Rekolekcje ignacjańskie Mały modlitewnik łaciński Krucjata różańcowa Filozofia św. Tomasza z Akwinu Katecheza DVD dla kapłanów Mszalik codzienny
Zawsze wierni nr 5/1998 (24)

Arcybiskup Józef Teofil Teodorowicz

Ks. abp Józef Teofil Teodorowicz urodził się 25 lipca 1864 r. w szlacheckiej rodzinie ormiańskiej. W czasie studiów prawniczych na uniwersytecie w Czerniowicach utracił całkowicie wiarę. W roku 1883 Teodorowicz przerwał nieoczekiwanie studia, aby przenieść się na wydział teologiczny Uniwersytetu im. Jana Kazimierza. Nawrócony J. Teodorowicz wstąpił do seminarium duchownego. W dniu 2 stycznia 1887 r. Teodorowicz otrzymał święcenia kapłańskie z rąk abpa Izaaka Mikołaja Isakowicza. Na skutek ciężkiej choroby, ks. Teodorowicz swoją Mszę św. prymicyjną odprawił dopiero w miesiąc po święceniach, w dniu 2 lutego 1887 r. Jako młody kapłan pracował w parafiach w Stanisławowie, Brzeżanach i we Lwowie, gdzie w roku 1897 otrzymał nominację na kanonika gremialnego miejscowej kapituły ormiańskiej. 2 lutego 1902 r. ks. Józef T. Teodorowicz został konsekrowany na biskupa ormiańskiego przez kardynała Jana Puzynę. Bp Teodorowicz pasterzował sześciu tysiącom ormiańskich dusz.

3 grudnia 1905 r. papież św. Pius X skierował do arcybiskupa warszawskiego i wszystkich biskupów oraz wiernych żyjących w zaborze rosyjskim list Poloniae populum, w którym piętnował ruchy rewolucyjne. W liście papież wyraził aprobatę dla carskiego ukazu o tolerancji wobec Polaków i unitów podlaskich. List został źle odebrany przez Polaków, natomiast na Śląsku Niemcy próbowali wykorzystać go do akcji antypolskiej. W związku z tym, 25 grudnia 1905 r. abp Teodorowicz udał się do Rzymu na spotkanie ze św. Piusem X. Po spotkaniu za aprobatą papieża ogłosił na łamach „Przeglądu Powszechnego” tłumaczenie listu św. Piusa X oraz autoryzowany list wyjaśniający jego treść. Biskup Ormian utrzymywał bardzo dobre stosunki z papieżem św. Piusem X. To właśnie abp. Teodorowiczowi zawdzięczał swą znakomitą pozycję przy św. Piusie X ks. kan. Adam Stefan Sapieha, późniejszy arcybiskup krakowski i kardynał.

W okresie I wojny światowej abp Józef Teodorowicz poparł antyniemiecką i antyaustriacką koncepcję odzyskania niepodległości, nakreśloną przez Romana Dmowskiego1. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości ks. abp Teodorowicz zaangażował się w politykę pełniąc stanowisko posła, a później senatora Rzeczypospolitej z ramienia narodowców z okręgu siedleckiego. W 1921 r. wraz z abp Sapiehą udał się do Rzymu, aby przekonać papieża Benedykta XV do odwołania z Polski nuncjusza apostolskiego Achillesa kard. Rattiego, późniejszego Piusa XI. Papież uznał argumenty polskich hierarchów i odwołał kard. Rattiego z Polski. W marcu 1923 r. obaj zaprzyjaźnieni arcybiskupi – Teodorowicz i Sapieha, wycofali się z czynnego uczestnictwa w życiu politycznym Polski. Później abp Teodorowicz koncentrował się już tylko na pracy duszpasterskiej i literacko-naukowej. W tym czasie, w latach 1932-1938, napisał 12-tomowe dzieło o Panu Jezusie, które stanowiło rodzaj pogłębionej refleksji nad życiem Zbawiciela, od dzieciństwa do śmierci krzyżowej. Poza tym Arcybiskup napisał jeszcze m.in.: O zjednoczeniu narodowym (Lwów 1904), Katolicyzm a cywilizacja (Warszawa 1907), Na przełomie (Poznań 1923), Okruchy ewangeliczne (Lwów 1923), Wspomnienia (Poznań 1927), Zjawiska mistyczne i ich tłumaczenie (Poznań 1933), Kuszenie Chrystusa (Kraków 1938).

Abp Józef T. Teodorowicz zmarł 4 grudnia 1938 r. Przeżył 74 lata, w tym 52 lata kapłaństwa i 37 lat biskupstwa. Pochowany został wśród lwowskich orląt na cmentarzu łyczakowskim we Lwowie2. Ω

W naszej księgarni internetowej znajdują się Kazania o Bogu i Ojczyźnie autorstwa abpa Teodorowicza.

Przypisy:

  1. Protestował jednak głośno, kiedy jednak Austriacy w 1915 r. odbili Lwów i w akcie odwetu poczęli publicznie wieszać tysiące Polaków i Rusinów, pomawianych o sprzyjanie Rosjanom.
  2. Jak pisze Stanisław S. Nicieja w książce Cmentarz obrońców Lwowa, „Po wkroczeniu do Lwowa Armii Czerwonej przedstawiciele kapituły przy pomocy zaufanych ludzi potajemnie ekshumowali szczątki arcybiskupa na cmentarzu Orląt i przenieśli do krypty w katedrze ormiańskiej, przewidując, iż może je spotkać profanacja. Niestety, nie zapobiegli temu” (oba przypisy pjj).
Protestował jednak głośno, kiedy jednak Austriacy w 1915 r. odbili Lwów i w akcie odwetu poczęli publicznie wieszać tysiące Polaków i Rusinów, pomawianych o sprzyjanie Rosjanom.
Jak pisze Stanisław S. Nicieja w książce Cmentarz obrońców Lwowa, „Po wkroczeniu do Lwowa Armii Czerwonej przedstawiciele kapituły przy pomocy zaufanych ludzi potajemnie ekshumowali szczątki arcybiskupa na cmentarzu Orląt i przenieśli do krypty w katedrze ormiańskiej, przewidując, iż może je spotkać profanacja. Niestety, nie zapobiegli temu” (oba przypisy pjj).
Strona głównaKapliceKomunikaty duszpasterskieMultimedia„Zawsze Wierni”KontaktKsięgarnia wysyłkowa

Najnowszy numer „Zawsze Wierni”

Jak obudzić rycerzy?

Najnowszy materiał do pobrania

Pokuta w duchu Fatimy

rekolekcje wielkopostne wygłoszone przez o. Tomasza OP

Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X

© 1997—2018 Wydawnictwo Te Deum sp. z o.o.